Geen boot te bekennen

boten lesbos

We rijden terug naar huis.
Geen boot te bekennen, de hele nacht niet.
Er klopt iets niet. Al dagen komen er bijna geen boten binnen.
We vragen ons allemaal af wat de reden is.
Er klopt daar iets niet aan de overkant, er is iets aan de hand lijkt het. Sommigen zeggen dat de rubberbootjes op zijn, anderen dat er hoog bezoek was aan de kust en dat het daardoor even rustig is.

De verhalen over wat zich daar in de bossen afspeelt zijn grimmig. Heel grimmig. Maar niemand weet precies wat zich daar afspeelt. Dat het duister is is een ding wat zeker is.
Ze noemen Moria wel eens de hel op aarde, maar misschien is de kust van Turkije dat wel.
Ik was bang vanavond, het was eng op het strand.
We kregen bezoek van twee niet zo frisse heren. Gelukkig had ik het niet helemaal in de gaten, dat was misschien maar goed ook.

Een rare gedachte vind ik het dat het strand wordt bemand door vrijwilligers. Het lijkt erop dat er niemand omkijkt naar deze mensen. Waarom is er geen leger om ze op de wachten? Geen politie langs de kust, om de berovingen tegen te gaan? En geen borden om ze de weg te wijzen? Als die vrijwilligers er niet zijn dan is er niemand voor ze.

Het vuur hield ons warm.
M’n gedachten gaan naar de mensen die in Turkije in de bossen wachten. Wachten op het onbekende. Wat moet dat eng zijn.
Ik ben blij dat ik naar m’n bed kan.

Laat een bericht achter:

Jouw emailadres wordt niet weergegeven

Site Footer