De eerste indruk

tentenkamp lesvos

Nog geen twee weken geleden kwam ik Lisca Stutterheim toevallig tegen op Schiphol. In het snelle voorbij gaan vertelde ze me over Lesbos en vroeg of ik mee ging. Nu zitten we dus hier.

Zaterdag na aankomst zijn we meteen naar kamp Moria gegaan om te helpen met het uitdelen van eten en kleding. Veel blijdschap (er zijn heel wat mensen met ondergetekende lopende attractie op de foto geweest ????), maar ook wanhoop en ellende van mensen – met al dan niet een baby in de armen – koud, nat en ziek waren en geen idee hadden waar ze heen moesten. Het voelt zo verschrikkelijk machteloos om dan niks te kunnen doen.

Zondag zijn we het hele eiland over gecrost en hebben een goed beeld gekregen van hoe het hier loopt. Het gevaar dat mensen lopen om de overtocht te maken en dat bereid zijn te nemen zegt zo veel over de situatie thuis…

Op dag 3 zijn Duncan en Mirjam De Bok naar de burgemeester en UNHCR geweest om te bespreken of we wat kunnen betekenen. Een kleine stap is gezet, want we mogen beginnen met het maken van een signing plan. Ondertussen hebben Marjorie, Lisca, Gitte en ik besloten een medische post te plaatsen op een van de kampen. Terwijl Marjorie Verlaan en Lisca stad en land af rijden om een tent te scoren (best lastig als je geen Grieks spreekt), staan Gitte Milder en ik op ons medische team te wachten. Daar blijken er meerdere van te zijn en als je iemand alleen van de telefoon kent, spreek je maar gewoon iedereen aan die op een medisch persoon lijkt. Zo hadden we een uur later 3 teams van in totaal zo’n 10 mensen uit half Europa om ons heen verzameld.

Pas tegen het donker kwamen de tenten aan. Het target was duidelijk op die dag gezet, dus fack it… De klapper van een tent – 4x6x3 mtr – komt in 3 dozen aan met een vrij minimale omschrijving. Samen met twee Engelse paramedics die we eerder hebben ontmoet en nieuwe vrienden uit Afghanistan (in eerste instantie dachten we even dat ze er met onze spullen vandoor gingen, maar het bleek dat ze waren toegesneld om ons te helpen) hebben we – wellicht ietwat chaotisch en voor onze toeschouwers vast een mooi schouwspel – de tent opgezet.

En terwijl Mirjam en ik vandaag over het kamp lopen om de signing op te meten, komt er een vluchteling naar ons toe die heel hard een dokter nodig had: “Weten jullie waar ik heen moet?” Ja, dat wisten we! Bij onze zelf opgezette medische post natuurlijk!

Wat fijn om op deze manier een beetje te kunnen helpen.

Laat een bericht achter:

Jouw emailadres wordt niet weergegeven

Site Footer